روزى كه آيد عذاب پروردگارت الخ . گويا مقصود اينست كه ايمان كسى كه سابقه ندارد سودى ندهد و يا ايمان سابقه دارى كه عملى با آن نبوده و دلالت دارد كه ايمان باعيان آخرت و ديدار عذاب سودى ندهد چون ايمان فرعون ، و همه تفسير آيه در كتاب معاد گذشته . در تفسير على بن ابراهيم از امام باقر ( اكتسبت ) بجاى ( كسبت ) فرمود : چون خورشيد از مغربش برآيد همه مردم آن روز ايمان آرند و آن روز ايمان كسى سود ندارد . در كافى و عياشى از امام باقر و صادق عليهما السلام كه روزى كه برخى آيات پروردگارت آيد بر آمدن خورشيد تست از مغرب و خروج دجال و ظهور دود و مردى كفر اندوز بوده و كار ايمانى نكرده وانگه اين نشانه‌ها آمدند ايمانش سودى ندارد . و از يكى از دو امام است در تفسير « أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً » كه مؤمن گناهكار را گناه بسيار و كم بود حسنات از ايمان باز دارند و در پرتو ايمانشان كار خيرى نكند . و در كافى ( ج 1 ص 428 ) از امام صادق ( ع ) كه مقصود از « من قبل » دوران ميثاق است و منظور از كسب خير عقيده بانبياء و اوصياء و خصوص أمير المؤمنين عليهم السلام است و ايمانش سودى ندهد چون وجود ندارد . و در اكمال است ( ج 2 ص 27 ) از آن حضرت در اين آيه كه مقصود روز خروج قائم منتظر است . و از او است عليه السّلام كه آيات امامانند و آيت منتظره امام قائم و آن روز است كه ايمان سودى ندارد براى كسى كه در پيش ايمانى نداشته . و در ( ج 2 ص 5 ) از امير المؤمنين عليه السّلام كه آن آيه برون آمدن دابة الارض است نزد كوه صفا و با او است خاتم سليمان و عصاى موسى و هم بر آمدن خورشيد از مغربش . و بگو منتظر باشيد و ما هم منتظريم . بيم دادنست يعنى نزد رسيدن يكى از اين سه خوشا بر ما و بدا بر شما . بگو راستى رهنمايد مرا پروردگارم بوحى و ارشاد و بدين استوار و ملت